Ημερολόγιο

Τρελό μου όνειρο δε σε αφήνω
να με αφήσεις.
Με προσέλαβαν να σε υπηρετώ
να προσπαθώ και ΄γω όπως και τόσοι άλλοι
να σε κρατάω στον αφρό να μη βουλιάζεις

Έχουμε και λέμε. Από έρωτα δεν πεθάναμε. Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, από πείνα δε θα πεθάνουμε. Από κοινή ηλιθιότητα, ναι, θα πεθάνουμε. Μαζική μαλακία στον εγκέφαλο. Σκληρό κάλο στο μυαλό. Τη φούντα από το τσαρούχι που εξέχει πάνω δεξιά.

Περισσότερα...

Κάθε φορά που πλησιάζω φανάρι προσαρμόζω την ταχύτητά μου ώστε να μη χρειαστεί να ακινητοποιήσω καθόλου το αυτοκίνητό μου. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν και αναγκαστώ τελικά να σταματήσω, αφήνω πάντα μια απόσταση δυόμισι-τριών μέτρων από το μπροστινό όχημα και έπειτα κυλάω προς το μέρος του με απελπιστικά αργή ταχύτητα μέχρι ν’ ανάψει πράσινο. Στην περίπτωση που αποτύχουν και τα δύο αυτά προληπτικά μέτρα, εξαιτίας συνήθως μποτιλιαρίσματος ή ανηφόρας,

Περισσότερα...

 

Δεν αισθάνομαι καλά τελευταία. Βρίσκομαι συνεχώς στα πρόθυρα λιποθυμίας. Τις πρώτες μέρες νόμιζα πως το ‘παθα από ‘κείνο το δακρυγόνο που ‘φαγα στα μούτρα στην πορεία. Πάω κι εγώ ο μαλάκας και κάθομαι μπροστά-μπροστά κι αναπνέω όλα τα χημικά. Αλλά εκεί γίνεται όλο το νταβαντούρι. Τα παιδιά με φωνάζουν «σύντροφε» και μ’ αρέσει που κάνουμε παρέα. Άσε που την επομένη βλέπω σχεδόν πάντα την αφεντομουτσουνάρα μου στις εφημερίδες. Δε φταίει το δακρυγόνο όμως. Τόσα έφαγα στα Δεκεμβριανά και δεν έπαθα τίποτα. Τώρα που ηρεμήσαν κάπως τα πράγματα θυμήθηκε να με πειράξει; Αποκλείεται. Κάτι άλλο φταίει.

Περισσότερα...

Πάω τρίτη λυκείου και σε λίγους μήνες δίνω πανελλήνιες. Θα γράψω καλά, δεν αγχώνομαι. Μόνο την έκθεση φοβάμαι λίγο. Έχω τρελή αδυναμία. Γι’ αυτό, Πέμπτη πέντε με επτά το απόγευμα, κάνω έξτρα μάθημα στο φροντιστήριο με άλλα δύο παιδιά. Οι δυο είμαστε σκράπες, δε λέω. Αλλά δεν καταλαβαίνω τι δουλειά έχει μαζί μας ο τρίτος. Εμένα μια χαρά μου φαίνεται ότι γράφει. Η καθηγήτρια όμως λέει πως τα γραπτά του είναι χαοτικά. Πως οι ιδέες  του είναι σωστές, αλλά ο τρόπος του επιθετικός.

Περισσότερα...

Έχω ένα όνειρο. Ν’ ανοίξω την τηλεόραση αύριο και να δω έναν υπουργό με το δεξί του χέρι μετέωρο να περιμένει χειραψίες. Μα να μη βρίσκεται ούτε ένας άνθρωπος να του σφίξει το χέρι. Ν’ αλλάξω κανάλι και να δω έναν άλλο με τα χέρια ανοιχτά να περιμένει ανθοδέσμες. Μα να μη βρίσκεται ούτε ένας άνθρωπος να του δώσει έστω ένα λουλούδι.

Περισσότερα...