Ημερολόγιο

Αν με περίμενες θα ‘ταν κι αυτό μια κάποια νηνεμία
Και το λέω ‘γω που όλο ανέμους κυνηγώ
κι άμα δεν έρχονται μελαγχολώ

Προσπέρασε τα κοράκια που έκραζαν περιοχές: Κουκουβάουνες, Κουκάκι, Καλλιθέα. Φτάνοντας στην πιάτσα σχεδόν την άρπαξε. Έβαλε την τσάντα στο πίσω κάθισμα και έκατσε μπροστά. Έκανε να φτιάξει τα μαλλιά της που πέταγαν. Δεν είχε σημασία. Νύσταζε. Κύλησε τα δάχτυλα στις κόχες των ματιών. Ξεκίνησαν. Άδειοι δρόμοι. Αυτός κάτι έψαχνε στη θήκη στο πλάι της πόρτας.

Περισσότερα...

Και αν είχε ρίξει κλάμα για το Λάμπη. Τον κοιτούσε που έπαιζε μπάσκετ στα διαλείμματα και του ορκιζόταν αιώνια αγάπη από μακριά. Γέμιζε το κοριτσίστικο ημερολόγιό της καρδούλες και σπαραχτικά ποιηματάκια. Τα έδειχνε στην Ελίνα και αυτή δάκρυζε. «Να πας στο πανεπιστήμιο να γίνεις συγγραφέας», της έλεγε «Τέτοιο ταλέντο να πάει χαμένο». Είχε πάει τελικά στο πανεπιστήμιο και είχε τελειώσει μαθηματικός. Έπιασε μετά δουλειά σ’ ένα φροντιστήριο και περίμενε να διοριστεί.

Περισσότερα...