Ημερολόγιο

Εχθές μάλωσα με το ρολόι που μου ‘λεγε πως είναι 
είκοσι-τέσσερις οι ώρες που μένουν μέχρι αύριο τέτοια ώρα 
όπως μάλωνα όταν ήμουν παιδί με τη μαμά μου που επέμενε 
ότι η Καθαρά Δευτέρα πέφτει πάντα Δευτέρα

Με το που άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα ότι η απεργία λόγου θα τελείωνε την ίδια εκείνη μέρα. Το ήξερα βέβαια από την αρχή ότι αργά ή γρήγορα θα αναγκαζόμουν να μιλήσω. Δε νοείται πλέον άνθρωπος να μη βγάζει λέξη για τόσες πολλές μέρες. Πίστευα, όμως, ότι τα γεγονότα θα είχαν κατακάτσει μέσα μου πριν το τέλος της διορίας. Είχα μάλιστα, ο ανόητος, την κρυφή ελπίδα ότι στο ενδιάμεσο θα προλάβαινα να καλύψω και τα κενά γέλιου που είχα αφήσει τον τελευταίο καιρό. Είχαν μαζευτεί τόσα πολλά που, σε περίπτωση που δεν τα αναπλήρωνα μέσα σε διάστημα δύο μηνών, υπήρχε κίνδυνος ολικής αφαίρεσης του δικαιώματός μου αυτού. Δεν ήμουν διατεθειμένος να διακινδυνεύσω κάτι, το οποίο είχε κερδηθεί με χίλιους κόπους από τους γονείς μου όταν εγώ ήμουν ακόμα μωρό, για πολλούς λόγους.

Περισσότερα...

(συνέχεια από Σύλλογοι, μέρος πέμπτο)

...

Το ρολόι χτύπησε πέντε φορές. Πετάχτηκα από το κρεβάτι έντρομος. Ο εκπρόσωπος των σταθερών εκφωνούσε ήδη το λόγο του: «Η πόλη να παραμείνει ως έχει. Το αρνητικό κλίμα που επικρατεί θα ξεπεραστεί μόνο μέσω της σταθερότητας και της υπομονής όλων μας». Ο λόγος στους ανατρεπτικούς: «Να καεί η πόλη. Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί το αρνητικό κλίμα και θα μπορέσουμε όλοι μας να αναγεννηθούμε δυνατότεροι και καλύτεροι μέσα από τις στάχτες μας». Ο εκπρόσωπος των μετριοπαθών στο βήμα. Ανασηκώνει ελαφρώς τους ώμους του: «Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει». Το εθιμοτυπικό μέρος της διαδικασίας έχει φτάσει στο τέλος του.

Περισσότερα...

 

(συνέχεια από Σύλλογοι, μέρος τέταρτο)

...
Πως ήταν δυνατόν να συνέβαινε σε εμένα αυτό το πράγμα; Τέτοια αδιαφορία από την Έντελ δεν την περίμενα. Αισθάνθηκα προδομένος. Μόνος. Εγκαταλελειμμένος στη μοίρα μου. Αν δεν μπορούσε να με βοηθήσει η Έντελ, δεν μπορούσε να με βοηθήσει κανείς. Τα παράτησα όλα όπως ήταν και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Δε με ενδιέφερε καθόλου τι θα σκεφτόταν το συγκεντρωμένο πλήθος. Ίσως μάλιστα να νόμιζαν ότι το έκανα με σκοπό να απενεργοποιηθεί η αίσθηση της όρασης και να μπορέσω να αναλύσω το δεδομένα ως όφειλα. Ίσως να με θαύμαζαν κιόλας για την πρωτοφανή μου ψυχραιμία. Αποκοιμήθηκα.

Περισσότερα...

(συνέχεια από Σύλλογοι, μέρος τρίτο)

... Έκανα υπομονή για αρκετή ώρα στη σκέψη ότι σύντομα, που θα διαδιδόταν στο πλήθος η πληροφορία ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα, θα δημιουργούνταν τέτοιο σούσουρο που σίγουρα η προσοχή της Έντελ θα αποσπόνταν από τον κύριο με το κόκκινο λοφίο και θα επέστρεφε σε εμένα. Μάταια. Κανένα σούσουρο δε δημιουργήθηκε, και η Έντελ παρέμενε απορροφημένη. Από τη μία πλευρά, δεν μπορούσα να συλλάβω το μέγεθος της αναισθησίας των συγκεντρωμένων ατόμων, οι οποίοι δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι εγώ, για κάποιον άγνωστο σε αυτούς λόγο, είχα ταραχθεί τόσο πολύ που έτρεμα από την κορυφή ως τα νύχια.

Περισσότερα...

 

(συνέχεια από Σύλλογοι, μέρος δεύτερο)


... Λαμβάνοντας υπόψη τα σχετικά στενά χρονικά περιθώρια, κατέληξα ότι θα ήταν σοφότερο και, αν μη τι άλλο, αποτελεσματικότερο αν ακολουθούσα πιστά τα βήματα που είχα διδαχθεί στο σεμινάριο. Συνεπώς, αφιέρωσα την κάθε κόλλα ξεχωριστά σε κάθε σύλλογο, αφού το μόνο που θα κατάφερνα σε περίπτωση που επιχειρούσα να τους βάλω όλους μαζί στην ίδια, θα ήταν να πελάγωνα και να μπερδευόμουν σε σημείο τέτοιο που τελικά ο εγκέφαλός μου θα έβγαινε εκτός λειτουργίας.

Περισσότερα...