Ημερολόγιο

Εχθές μάλωσα με το ρολόι που μου ‘λεγε πως είναι 
είκοσι-τέσσερις οι ώρες που μένουν μέχρι αύριο τέτοια ώρα 
όπως μάλωνα όταν ήμουν παιδί με τη μαμά μου που επέμενε 
ότι η Καθαρά Δευτέρα πέφτει πάντα Δευτέρα

(συνέχεια από Σύλλογοι, μέρος πρώτο)

... Σε μία απόφαση που, βαθιά μέσα μου, αμφέβαλλα αν θα κατέληγα μέσα στις επόμενες επτά-οχτώ ώρες, όπως απαιτούσε η διαδικασία, την οποία  γνώριζα καλά, αφού νεότερος, όταν ακόμα δεν είχα ανακαλύψει τα παραθυράκια εκείνα που μπορούσαν να με απαλλάξουν από τέτοιου είδους καθήκοντα, είχα παραστεί κι εγώ σε πάμπολλες ανάλογες δράσεις. Από τη μεριά των πολλών βέβαια. Γιατί τώρα βρισκόμουν εγώ στο επίκεντρο. Κι αυτό ήταν μια εμπειρία πρωτόγνωρη. Η διαδικασία φυσικά θα παρέμενε ίδια και απαράλλαχτη. Θα περίμεναν αμίλητοι για πέντε ώρες, τονίζοντας με αυτόν το συμβολικό τρόπο το γεγονός ότι, ακόμα και την τελευταία στιγμή, περιθώρια χρόνου υπήρχαν. Στη συνέχεια, εκπρόσωποι των τριών αναγνωρισμένων συλλόγων θα έβγαζαν λόγους, διάρκειας οχτώ λεπτών ο καθένας, στους οποίους θα συνόψιζαν τις βασικές θέσεις τους. Έπειτα, κάποια μέλη θα ζητούσαν τη διαγραφή τους από το σύλλογο που μέχρι τότε ανήκαν και άμεση εγγραφή τους σε έναν από τους άλλους δύο. Θα επικρατούσε μια ελεγχόμενη αναταραχή, κατά τη διάρκεια της οποίας θα έβρισκα σίγουρα ευκαιρία να καλύψω μερικά κενά γέλιου. Αν όλα πήγαιναν όπως τα υπολόγιζα, η δράση θα ολοκληρωνόταν με την αναγγελία της απόφασής μου σε περίπου οχτώ ώρες. Εκτός κι αν δεν αποφάσιζα. Εκτός κι αν δε μιλούσα. Αλλά αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ. Και αφού τέτοιο προηγούμενο δεν είχε υπάρξει ποτέ, δεν είχα ιδέα τι προβλεπόταν σε αυτήν την περίπτωση.

Αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Οχτώ ώρες ήταν υπεραρκετές για να αναλύσω τα δεδομένα και να καταλήξω σε μια απόφαση. Ειδικά αν ακολουθούσα το μοντέλο αξιοποίησης χρόνου που είχα διδαχθεί στο σεμινάριο που είχα παρακολουθήσει στα πλαίσια του συλλόγου Time for Dummies, θα έφτανα στο επιθυμητό αποτέλεσμα πολύ πριν το πέρας της προθεσμίας. Χωρίς επιπλέον χρονοτριβές, σηκώθηκα από το κρεβάτι και προετοίμασα μια γερή δόση καφεΐνης, που θα μου χρειαζόταν για να λειτουργήσει αρκούντως αποτελεσματικά ο εγκέφαλος. Πρόσφερα στον εαυτό μου την πολυτέλεια τριάντα λεπτών για να τελειώσω τον καφέ με την ησυχία μου και να αρχίσω να αισθάνομαι τις θετικές επιδράσεις της καφεΐνης προτού πέσω με τα μούτρα στη δουλειά. Τα τριάντα λεπτά γίνανε βέβαια μία ώρα, καθώς παρασύρθηκα από ένα ποτάμι αναμνήσεων και σκέψεων, που πυροδοτήθηκαν όταν εντόπισα μέσα στο συγκεντρωμένο πλήθος τα πρόσωπα κάποιων πολύ κοντινών μου ανθρώπων, μερικούς από τους οποίους είχα να συναντήσω πολλά χρόνια. Και επειδή, στα πλαίσια της δράσης, δεν υπήρχε η δυνατότητα να τους μιλήσω, αναλώθηκα σε μερικές εσωτερικές συνομιλίες μαζί τους, όπου φυσικά, απουσία άλλης επιλογής, παρήγαγα εγώ και τα δύο μέρη του διαλόγου. Μόνο όταν άκουσα το χτύπο του ρολογιού που σηματοδοτούσε το πέρασμα της πρώτης ώρας, επανήλθα στην πραγματικότητα και, καταπιέζοντας την επιθυμία μου να αναλύσω το κατά πόσο οι διάλογοι που είχα μόλις κάνει θα είχαν όντως εκτυλιχθεί έτσι αν οι άνθρωποί μου είχαν συμμετάσχει σε αυτούς με όλη τη φυσική τους υπόσταση, μετακινήθηκα προς το γραφείο μου με σκοπό να ξεκινήσω αμέσως την ανάλυση των δεδομένων εκείνων που θα με οδηγούσαν στην επιθυμητή απόφαση.

Αρχικά, τακτοποίησα προσεχτικά το γραφείο μου, αφαιρώντας από την επιφάνειά του οτιδήποτε έφερε κάποιο συναισθηματικό ή διανοητικό βάρος, που θα είχε ως αποτέλεσμα να χάσω πάλι την αυτοσυγκέντρωσή μου και να εμπλακώ σε φαντασιακές διεργασίες όπως άλλωστε είχε συμβεί προ ολίγου. Στο τέλος της εκκαθάρισης, στο χώρο του γραφείου είχαμε μείνει μόνο εγώ, ένας χάρακας, τρεις κόλλες Α4 και ένα μολύβι με γόμα στην κορυφή.

...