Ημερολόγιο

σκάβω λάκκους
θάβω μέρες
πολλές χωρούν
στον ίδιο
επιμελώς θρηνώ
την κάθε μία
την επόμενη

Με το που άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα ότι η απεργία λόγου θα τελείωνε την ίδια εκείνη μέρα. Το ήξερα βέβαια από την αρχή ότι αργά ή γρήγορα θα αναγκαζόμουν να μιλήσω. Δε νοείται πλέον άνθρωπος να μη βγάζει λέξη για τόσες πολλές μέρες. Πίστευα, όμως, ότι τα γεγονότα θα είχαν κατακάτσει μέσα μου πριν το τέλος της διορίας. Είχα μάλιστα, ο ανόητος, την κρυφή ελπίδα ότι στο ενδιάμεσο θα προλάβαινα να καλύψω και τα κενά γέλιου που είχα αφήσει τον τελευταίο καιρό. Είχαν μαζευτεί τόσα πολλά που, σε περίπτωση που δεν τα αναπλήρωνα μέσα σε διάστημα δύο μηνών, υπήρχε κίνδυνος ολικής αφαίρεσης του δικαιώματός μου αυτού. Δεν ήμουν διατεθειμένος να διακινδυνεύσω κάτι, το οποίο είχε κερδηθεί με χίλιους κόπους από τους γονείς μου όταν εγώ ήμουν ακόμα μωρό, για πολλούς λόγους. Πρώτον, επειδή ήμουν πια ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες προνομιούχους, κάποιοι από τους οποίους είχαν σχηματίσει ένα σύλλογο, ονόματι LOL, στον οποίο ευτυχώς δεν είχα αναγκαστεί να προσχωρήσω, αφού το αίτημα για υποχρεωτική εγγραφή όλων εμάς με το δικαίωμα αυτό είχε απορριφθεί από την πενταμελή επιτροπή (κανένα μέλος της οποίας, παρεμπιπτόντως, δε θα μπορούσε να εγγραφεί στο LOL). Δεύτερον, επειδή με βάραιναν τα τελευταία λόγια της μάνας μου: «Ευχή και κατάρα σου δίνω ποτέ να μη σταματήσεις να γελάς». Και τέλος, επειδή είχε τρομερό γέλιο να γελάς.

 

Τζίφος. Με το που άνοιξα τα μάτια μου, τους είδα να με πλησιάζουν απ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα.  Είχα, για ακόμα μία φορά, προδοθεί από την ανικανότητά μου να καταμερίζω σωστά το χρόνο. Δε λέω, είχα τεμπελιάσει και λίγο, αλλά δικαιολογημένα. Το κλίμα είχε γίνει τόσο βαρύ που άνθρωποι με ασθενές αναπνευστικό σύστημα, όπως εγώ, ανέπνεαν πια με δυσκολία. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι’ αυτό και, παρόλο που ο αριθμός των ατόμων με δυσκολία στην αναπνοή αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο, το θέμα εξακολουθούσε να είναι ταμπού. Καμία δράση δεν είχε οργανωθεί. Κανένας σύλλογος δεν είχε ιδρυθεί. Ανεπίσημα μόνο, είχαν απαλλαγεί από ένα μέρος των καθηκόντων τους, γεγονός το οποίο προσωπικά εμένα μου δημιουργούσε μικτά συναισθήματα χαράς και ανησυχίας. Από τη μία, κέρδιζα έτσι λίγο ακόμα χρόνο για να χουχουλιάζω τα πρωινά στο κρεβάτι. Από την άλλη, φοβόμουν ότι ο ανεπίσημος χαρακτήρας της απόφασης αυτής ίσως οδηγούσε στη σταδιακή περιθωριοποίησή μας. Όπως άλλωστε είχε συμβεί πρόσφατα με τα άτομα με δυσκολία στην ισορροπία, στα οποία αρχικά είχε επίσης ανεπίσημα δοθεί το δικαίωμα κυκλοφορίας τους σε καρέκλες γραφείου με ροδάκια, πολύ γρήγορα όμως, και αφού είχαν απολέσει τελείως την αίσθηση της ισορροπίας, η κυκλοφορία τους είχε περιοριστεί σε πολύ συγκεκριμένους δρόμους. Για το λόγο αυτό, είχα εκμυστηρευτεί μόνο στους πολύ κοντινούς μου τη δυσκολία μου αυτή. Και με ανακούφιση είχα δεχθεί τη βοήθεια που μου πρόσφεραν ώστε να εκπληρώνεται ο μεγαλύτερος όγκος των καθηκόντων μου.

 

Πλέον, όμως, ήταν αργά. Με είχαν στριμώξει για τα καλά. Ήμουν περικυκλωμένος και από τους τρεις αναγνωρισμένους συλλόγους. Τους σταθερούς, τους ανατρεπτικούς και τους μετριοπαθείς. Και όλοι με κοίταζαν στα μάτια και περίμεναν να ακούσουν τι είχα να πω. Και περίμεναν να ανοίξω το στόμα μου και να μιλήσω. Κι εγώ τους κοίταζα κατάματα σίγουρος ότι κατανοούσαν την αδυναμία μου. Σίγουρος ακόμα ότι διάβαζαν στα μάτια μου ότι δεν είχα καταφέρει να καταλήξω σε μία απόφαση.

 

...