Ημερολόγιο

Αν με περίμενες θα ‘ταν κι αυτό μια κάποια νηνεμία
Και το λέω ‘γω που όλο ανέμους κυνηγώ
κι άμα δεν έρχονται μελαγχολώ

Με το που έγραψε facebook στο google θυμήθηκε τον Παναγιώτη, τον αριστεριστή με τις πολυκατοικίες. Και την υπόσχεσή της να μην φακελωθεί ποτέ και για κανένα λόγο σ’ όλα αυτά τα δίκτυα που κοροϊδεύανε μαζί. Της χτυπούσε άσχημα που τώρα δεν θα κρατούσε το λόγο της. Αλλά σάμπως αυτός είχε κρατήσει το δικό του; Την είχε παρατήσει δυο μήνες μετά που είχε κάνει εγκαίνια στο μαγαζί, γιατί λέει δεν την αναγνώριζε πια, έτσι που δούλευε σαν το σκυλί. Ο αντικαπιταλιστής. Ο εργατοπατέρας. Ρε δε πήγαινε στο διάολο κι αυτός και όλοι τους.

Μια ώρα μετά έχει ανεβάσει προφίλ και έχει στείλει αιτήματα φιλίας στα κορίτσια. Δεν περνούν πέντε λεπτά και τηλεφωνεί η Βάσια: «Τρελάθηκες τελείως φιλενάδα; Τι προφίλ είναι αυτό;» «Τι έκανα πάλι; Βήμα-βήμα την ακολούθησα τη διαδικασία», λέει η Όλγα απογοητευμένη. «Παράτα το όπως είναι και θα περάσω το βράδυ με την άλλη να το φτιάξουμε μαζί», και κλείνει. Λαμβάνει και στο καπάκι μήνυμα απ’ την Ειρήνη: «Μην τολμήσεις και στείλεις friend request σε κάναν άλλο κάηκες!» και πείθεται ότι έχει κάνει μαλακία. Σβήνει τον υπολογιστή και πάει να φτιάξει καμιά μακαρονάδα για τους ειδικούς που θα έρθουν το βράδυ να της δώσουν τα φώτα τους.

Δέκα η ώρα, τσακίζουν τη μακαρονάδα και στρώνονται στη δουλειά. Το λόγο παίρνει η Βάσια. «Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Φωτό. Ρε συ Ολγάκι, αυτή που έβαλες σα βιομετρική μοιάζει. Γκόμενο πας να βγάλεις ή διαβατήριο;» «Μια χαρά είμαι σ΄αυτή. Πες κι εσύ ρε Ειρήνη», λέει το καημένο το Ολγάκι που δεν το ΄χει πιάσει το κόλπο ακόμα. «Κούκλα αγάπη μου, αλλά πως να το θέσω, δε στέλνει το σωστό το μήνυμα. Άκου να δεις πως δουλεύει το πράγμα. Είκοσι με είκοσι πέντε τα βγάζεις όλα στη φόρα. Τοπ, μπικίνι εσώρουχα, όλα επιτρέπονται. Είκοσι πέντε με τριάντα μπούτι. Αν το έχεις. Αλλιώς στήθος. Τώρα τριάντα με σαράντα θέλει τέχνη. Λίγο πλάτη, λίγο στήθος. Καλλιτεχνικά όμως. Και χείλη. Χείλη, οπωσδήποτε.» «Και μετά τα σαράντα;» ρωτάει η Όλγα. «Μετά τα σαράντα καλά θα κάνεις να ΄χεις βρει άντρα να νοικοκυρευτείς αλλιώς θα βάζεις φωτογραφία το γάτο σου. Και μετά όλους τους γάτους της γειτονιάς», αστειεύεται η Βάσια αλλά δε γελάει καμιά τους.

«ΟΚ λοιπόν, βάζω εκείνη που μ’ έβγαλες πέρυσι τα Χριστούγεννα με το μαύρο το εξώπλατο και το κατακόκκινο κραγιόν. Και τελειώσαμε.» «Τι τελειώσαμε; Ακόμα δεν αρχίσαμε.» Η Βάσια πάλι. «Σβήνεις χρονολογία γέννησης και κρατάς μόνο μέρα και μήνα.» «Έλα ρε Βάσια, μόλις που μπήκαμε στα τριάντα.» «Ναι, αλλά σε πέντε χρόνια μόλις που θα έχουμε μπει στα τριάντα πέντε και σε δέκα, ας μην το συζητήσω.» «Πάει κι αυτό. Και τώρα τι;» «Τώρα σβήνεις πτυχία, μεταπτυχιακά τα πάντα. Επαναλαμβάνω: γκόμενο θες να πιάσεις, όχι δουλειά. Βάλε αν θες: Το Πανεπιστήμιο της Ζωής.» «Καλά σου λέει η Βάσια. Κι εγώ τι νομίζεις ότι έχω γράψει: Πήγα σε πολλά, αλλά πουθενά δεν έμαθα αυτά που μου δίδαξε η ζωή. Και στις πληροφορίες εργασίας: ελεύθερος επαγγελματίας. Τίποτα άλλο. Λες και δεν τους ξέρεις τους άντρες ρε Όλγα.»  «Τους ξέρω που να μην τους ήξερα Ειρήνη. Έτοιμη τώρα;» «Σχεδόν. Θα βρεις και καμιά έξυπνη ατάκα για μότο, κάτι της Μέρλιν κατά προτίμηση. Και μετά θα φτιάξεις κι ένα άλμπουμ με φωτογραφίες σου.» «Πάλι φωτογραφίες ρε Βάσια;» «Εννοείται. Αυτές από την εκδρομή με τα καγιάκ, εκείνη από το bungee jumping, τα pool πάρτι που πήγαμε το καλοκαίρι και ταξίδια. Άμστερνταμ. Βαρκελώνη. Παρίσι. Και τις πυραμίδες. Απ’ τις πυραμίδες βάλε πολλές. Και...τι ξεχνάω ρε Ειρήνη;» «Πορείες. Οπωσδήποτε πορείες. Και κάνα φιλανθρωπικό γκαλά.» «Μα δεν έχω πάει ποτέ σε γκαλά.» «Δεν πειράζει. Βάλε εκείνες απ’ τη Φιλοζωική. Και έτοιμη.»

Πρίγκιπες του facebook φυλαχτείτε. Η Όλγα ανέβασε προφίλ.

Συνεχίζεται...Μάλλον.