Ημερολόγιο

Όταν ο παππούς μιλάει με δύο φωνές
διστάζω στο άνοιγμα της πόρτας
μην ξέροντας να τον διακόψω ή όχι
είναι οι μόνες φορές που πιστεύω σε θεό

Προσποιούμαι πως τα χέρια μου δεν τρέμουν. Η θετική διάθεση αντισταθμίζει την παντελή έλλειψη τεχνικών γνώσεων σε μία επέμβαση που απαιτεί εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. Οι αναπόφευκτες τομές αφήνουν σημάδια. Αδιάφορα στο ανθρώπινο μάτι. Εκτός και αν –. Όχι. Η απόφαση να έρθουν τα μέσα έξω παραμένει προς το παρόν μετακλητή.

Τα πρώτα όργανα τοποθετούνται τακτικά επάνω στο τραπέζι. Οι εργασίες εκτελούνται με ακρίβεια. Παρακολουθεί λες κάποιος προϊστάμενος. Αλλά το αίμα τρέχει. Κάνεις πως δεν το βλέπεις, μα η αλήθεια είναι πως το αίμα εξακολουθεί να τρέχει. Κι αν δε βιαστείς, σταγόνα δε θα μείνει.

Εν ριπή οφθαλμού, η μεθοδικότητα των αρχικών κινήσεων μετατρέπεται σε απελπισία. Ο θάλαμος γεμίζει κρέατα και παλλόμενα όργανα. Παρατηρείς με ενδιαφέρον τον εγκέφαλο. Ο ιππόκαμπος σαφώς συρρικνωμένος. Σαφώς συρρικνωμένος – σαφώς –. Πού και πού αχνίζει ιριδίζουσες εκκρίσεις. Είναι τότε που εμφανίζεσαι εσύ.

Βλέπω την καρδιά στα πόδια μου να πρήζεται. Διαφορετικά πού να το καταλάβαινα πως ήσουν εσύ έτσι που κυκλοφορείς χωρίς μορφή. Δεν προλαβαίνω να συμμαζευτώ. Kι ένα χεράκι να έβαζες, δεν προλαβαίνω να – προβάλλω ειδώλιο απέναντι στον τοίχο. Πληρούνται με αίμα οι προϋποθέσεις.

Από ποιο χέρι με κρατάς; Προχώρα μπροστά. Ένα λεπτό να βρω εγώ τη γλώσσα που μιλάει το όνομά σου.