Ημερολόγιο

στην ουρά περιμένω
επιστροφή χρόνου 
κι είναι κι αυτό κατασπατάληση
γιατί δεν παύουν να περνούν οι ώρες

1.

Σε κάποιες πόλεις και χωριά υποχρεούνται οι κάτοικοι να βάφουν τα σπίτια τους σε προ-εγκεκριμένα χρώματα -μπλε, πράσινο, άσπρο- ώστε να είναι όλα ασορτί, και το τουριστικό μάτι ξεκούραστα να παρατηρεί τη διαφορετικότητα.

 

2.

Μπορεί και να γέλαγες συνεχώς γιατί ήξερες καλά πως όλα όσα σχεδίαζα με σταθερές, σίγουρες γραμμές θα πέφτανε θύματα μίας απρόσμενης νερομπογιάς. Και εγώ που έχω μάθει να περπατάω πάνω σε σχήματα προσεχτικά φτιαγμένα με χάρακες και διαβήτες, βρίσκω τα γραμμικά μου σχέδια να μεταλλάσσονται σε ιμπεριαλιστικούς παραλογισμούς ενός ατάλαντου ζωγράφου.

 

3.

Την ημέρα που σε βρήκα με το καλό σου το τζιν λερωμένο μέχρι τα γόνατα με χίλιες δυο αποχρώσεις πλαστικού χρώματος πολυτελείας   να χρωματίζεις το σπίτι μου χωρίς την άδεια μου, υποπτεύθηκα πως μάλλον κάτι δεν πήγαινε καλά. Την επόμενη που χαρούμενη ξύπνησα  μέσα σε εμπριμέ ντουβάρια και διέσχισα μια θάλασσα από εφημερίδες και χρώματα για να σου φτιάξω καφέ, συνειδητοποίησα πως όλα πηγαίναν κατ’ ευχή. Ποιος μου εγγυάται άλλωστε εμένα ότι τα υποαλλεργικά δικά μου είχαν όντως  αντιμικροβιακή δράση;

 

4.

Επιστρέφοντας σπίτι μετά από ταξίδι σε άλλη ήπειρο, ήρθα αντιμέτωπη με το θέαμα των συνέργων ζωγραφικής μου ανακατωμένων και πεταμένων στο πάτωμα. Αρχικά υπέθεσα πως είχαν υπάρξει παράπλευρες απώλειες κάποιας διάρρηξης, με στόχο τι; Μελετώντας όμως προσεχτικά τη σκηνή, παρατήρησα πως τελικά είχαν τοποθετηθεί ακόμα πιο τακτικά κι από πριν.

 

5.

Είναι βολικό για τους πολυάσχολους γονείς να τοποθετούν τα παιδιά τους σε μεγάλα τραπέζια καλυμμένα με μπογιές, πινέλα και κόλλες Α4. Τα παροτρύνουν έτσι να ασχοληθούν με κάτι δημιουργικό, να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους και, προπαντός, να τους αδειάσουν τη γωνιά.

 

6.

Σήμερα την πάτησα άσχημα. Δύο τρεχούμενα παιδάκια μου ‘κλέψαν τις νερομπογιές μου. Να δεις που αύριο θα τις βρω πεταμένες σε καμιά γωνιά και θα αναρωτιέμαι αν πρόλαβαν τα σκασμένα να ζωγραφίσουν τίποτα.

 

7.

Πριν πάω για ύπνο κάθε βράδυ, πλένω προσεχτικά τα πινέλα μου. Ακόμα κι οι μπογιατζήδες που σέβονται τον εαυτό τους είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν αυτό. Γιατί τα χρώματα είναι άτιμες ουσίες. Έχουν την τάση να στεγνώνουν και να αρνούνται πεισματικά να ξεκολλήσουν πάνω από τα αθώα, πολλών χρήσεων πινέλα μου.

 

8.

Καθημερινά μπλέκω σε διάφορες υποθέσεις υψίστης σημασίας και ξεχνώ να ζωγραφίσω. Είναι περίεργο, αλλά σπάνια μου έρχεται από μόνη της η διάθεση. Τις περισσότερες φορές απλά πέφτει το μάτι μου πάνω στη βρόμικη παλέτα που προφανέστατα χρειάζεται πλύσιμο.

 

9.

Όπως όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι θα ήθελα και εγώ να γνωρίζω το παιχνίδι του χρώματος. Να μη στέκομαι με το στόμα ανοιχτό σα χάνος κάθε φορά που αυτά πλημμυρίζουν και ξεχύνονται για να μετουσιωθούν σε καινούριους προορισμούς. Ακόμα και ο μεγάλοι, όμως, καμιά φορά αντικρίζουν πρωτόγνωρους συνδυασμούς, υπενθυμίζοντάς μου πως για κανέναν δεν είναι τα πράγματα σίγουρα.

 

10.

Οι δύο ψηλοί ελαιοχρωματιστές μου ζήτησαν μια περιουσία για να βάψουν τα τούβλα με μια μπογιά με εξαιρετικές αντοχές στο συχνό πλύσιμο και τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Δυσκολεύτηκα να θυμηθώ την τελευταία φορά που πήρα ξεσκονόπανο για να σβήσω από τους τοίχους μου τα σημάδια κάποιου περαστικού ανεμοστρόβιλου. Τους απάντησα πως θα το σκεφτώ.