Ημερολόγιο

Εχθές μάλωσα με το ρολόι που μου ‘λεγε πως είναι 
είκοσι-τέσσερις οι ώρες που μένουν μέχρι αύριο τέτοια ώρα 
όπως μάλωνα όταν ήμουν παιδί με τη μαμά μου που επέμενε 
ότι η Καθαρά Δευτέρα πέφτει πάντα Δευτέρα

1.

Φυσικά και γύρισα πίσω να ελέγξω αν είχα ξεχάσει κάτι. Περιέργως, ο δρόμος είχε εξαφανιστεί. Μάλλον όχι, δεν είχε εξαφανιστεί. Είχε όμως μεταμορφωθεί τόσο που τρόμαξα να τον αναγνωρίσω. Αναρωτήθηκα, ωστόσο, αν θα με οδηγούσε και πάλι στον τόπο που είχα αφήσει πίσω μου. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να τον περπατήσω. Καθώς κατηφόριζα, όμως, βρήκα μπροστά μου ανθρώπους που δεν ήταν εκεί όταν τον είχα ανηφορίσει. Ίσως, βέβαια, απλά να μην τους είχα προσέξει. Κάποιοι μου ήτανε γνωστοί. Όλοι, όμως, περπατούσαν διστακτικά. Πελάγωσα και έκανα να γυρίσω πίσω. Περιέργως, ο δρόμος είχε εξαφανιστεί.

 

2.

Οι δρόμοι περιστρέφονται και γυρίζουν πίσω και σαν να μην έφτανε αυτό απασχολούν συνεχώς τους ίδιους πεζούς ανθρώπους. Η συνειδητοποίηση της κυκλικής φαυλότητας ίσως να μην απασχόλησε αυτόν που μάταια αλλά ρυθμικά τριγυρνάει στους χαλασμένους δρόμους της πόλης.

 

3.

Έμοιαζε με δρόμο που δεν οδηγούσε πουθενά. Στην πραγματικότητα όλο αυτό ήταν απλά ένα καλοστημένο κόλπο που αποθάρρυνε τους περαστικούς.

 

4.

Κάποιος καλοθελητής μου πρόλαβε τα νέα πως γκρεμίσανε το σπίτι που ζούσαμε μαζί. Που να ‘ξερε ο ηλίθιος πως την μπουλντόζα τη χειριζόμουν εγώ;

 

5.

Με τα μάτια καρφωμένα στο δρόμο οδηγώ το ανύπαρκτο όχημά μου. Το αγόρασα την περασμένη βδομάδα αλλά θαρρώ πως ο πωλητής εκμεταλλεύτηκε τη φανερή άγνοιά μου και μου πούλησε σκάρτο πράγμα. Καλά να πάθω γιατί δεν ήθελα να πάρω μαζί μου τον μπαμπά που ξέρει απ’ αυτά τα πράγματα. Ποιός θα γυρίσει τώρα να του πει πως λείπουν βασικά εξαρτήματα απ’ το καινούριο μου απόκτημα; Στηρίζω τις ελπίδες μου στην κακή όρασή του.

 

6.

Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε κανείς να πει πως όλοι οι δρόμοι είναι απλώς δρόμοι. Διαφέρουν μόνο επειδή μοιάζουν. Να που βρήκα, όμως, ένα δρόμο που δε μοιάζει με αυτούς που είχα συνηθίσει και θεωρούσα ίδιους και στρωτούς. Αυτός έμοιαζε με τους άλλους μόνο επειδή ήταν και αυτός δρόμος. Αλλά τον περπάτησα σα να μην ήταν στρωμένος με πέτρες, μα με τίποτα.

 

7.

Πόσες φορές έχει τύχει να μου ζητήσουν οδηγίες στο δρόμο και εγώ να μην ξέρω που να τους στείλω και με τι. Τρέμω μπροστά στο ενδεχόμενο μιας λάθος απάντησης, κανένας δρόμος δε μου ανήκει αρκετά για να τον μοιραστώ με άλλους. Ανυποψίαστοι οι περαστικοί θεωρούν πως είμαι από αλλού.

 

8.

Οι δρόμοι της πόλης φαντάζουν εχθρικοί αφού σε κάθε γωνιά κρύβεται και ένας επικίνδυνος εχθρός. Μπορεί εσύ να μην το βλέπεις αλλά σε έχουν προειδοποιήσει και αυτό είναι αρκετό. Οι άνθρωποι τριγύρω μεγεθύνονται και μεταλλάσσονται σε δημιουργήματα της φαντασίας κάποιου καλόβουλου αναμεταδότη. Και εσύ δεν ξέρεις που να κρυφτείς και από ποιον.

 

9.

Άφησα το αυτοκίνητο σπίτι και είπα και εγώ να συμμετάσχω στην καθαρή οικολογική συνείδηση της πόλης που επιβάλλει επίπεδα παπούτσια περιπάτου και ανακυκλώσιμες συσκευασίες. Ανακάλυψα πως είναι μικρότερη απ’ ότι ήθελα να πιστεύω. Υπήρχε μόνο χώρος. Και άδειο, ακατοίκητο κενό.

 

10.

Αν την έχω καταλάβει καλά τη δουλειά στους κεντρικούς δρόμους της πόλης πρέπει κανείς να περπατάει βιαστικά, σαν πάντα να έχει να πάει σε κάποιο σημαντικό για τη ζωή του ραντεβού. Προσπαθώ να αφομοιώσω το νέο αυτό στιλ βαδίσματος, τις περισσότερες φορές ξεχνιέμαι και κοιτάω ψηλά σαν Ιάπωνας τουρίστας τα αξιοθρήνητα, με ένα φεγγάρι να κοροϊδεύει τον άτσαλο βηματισμό μου.