Ημερολόγιο

κάθε πρωί σου γράφω ένα ποίημα 
που το ίδιο βράδυ σβήνω
γιατί έχεις προλάβει ήδη
και το έχεις ξεπεράσει

Είναι τρεις μήνες κοντά

που δεν κατεβαίνω κέντρο

Εκεί κατοικεί

ο αποστεωμένος ζητιάνος

με το χαρτόνι

που φωνάζει πεινάω

Και το τοστ που του έδωσα

μου ‘κατσε στο λαιμό

Γιατί η αλήθεια είναι

ότι το πιο πολύ

το ‘φαγα εγώ

 

Είναι τρεις μήνες κοντά

που θέλω να σου αγοράσω

ένα καπέλο

αλλά ντρέπομαι

να μην έχει να φάει αυτός

κι εγώ να ψωνίζω

αξεσουάρ απ’ την Ερμού

Και θέλω να σου γράψω

ένα ποίημα

αλλά και να σε αγαπήσω

ντρέπομαι

 

Είναι τρεις μήνες κοντά

που κάθομαι στην καρέκλα

του γραφείου και ψαλιδίζομαι

Κι αν δεν ήταν βουβά

τα κομμένα μέλη μου

θα κρέμαγα κι εγώ

μια μεγάλη ταμπέλα

που θα φώναζε πονάω

Και θα στεκόμασταν

στα φανάρια να πουλάμε

χαρτομάντιλα παρέα