Ημερολόγιο

κάθε πρωί σου γράφω ένα ποίημα 
που το ίδιο βράδυ σβήνω
γιατί έχεις προλάβει ήδη
και το έχεις ξεπεράσει

Είσαι ένα τεράστιο στόμα

που χάσκει και σκορπάει

κατηγορίες δεξιά κι αριστερά

(λέξεις που στριμώχνονται

μαζί με τις οικείες τους)

και απειλείς ότι θα βάψεις τα χέρια σου με αίμα

ή χρησιμοποιείς φωνή παθητική

είσαι έξυπνος

έτσι δεν μπορεί κανείς να σου πει τίποτα

και τα χέρια σου παραμένουν καθαρά

 

Εγώ όμως θέλω να σ’ αρχίσω στις μάπες

να μην προλαβαίνεις να βγάλεις λέξη

μα δεν έχω χέρια

ούτε φωνή

να σου πει να το βουλώσεις

(είδε τις μάπες να ‘ρχονται

και αποσύρθηκε αυτοβούλως)

 

Θα με βόλευε πολύ να ντυνόμουν βόμβα

να γινόμουν έκρηξη μες τα σκατά

δε θα αναγκαζόμουν να πάρω σκούπα

να καθαρίσω

 

Απαλλάσσομαι των ευθυνών μου

 

Να μη με λένε άνθρωπο πια.