Ημερολόγιο

Εχθές μάλωσα με το ρολόι που μου ‘λεγε πως είναι 
είκοσι-τέσσερις οι ώρες που μένουν μέχρι αύριο τέτοια ώρα 
όπως μάλωνα όταν ήμουν παιδί με τη μαμά μου που επέμενε 
ότι η Καθαρά Δευτέρα πέφτει πάντα Δευτέρα

Ο μπαμπάς τους παγιδεύτηκε σε ένα φαύλο παιχνίδι ανοργασμικής κατανάλωσης, καθώς τα ράφια γεμίσανε προϊόντα αξίας μικρότερης μιας σοκολάτας, αλλά και διάρκειας μιας σοκολάτας.

Κι εγώ θυμάμαι τα ξυπνητούρια της πρωτοχρονιάς, τρεχάλα στο δέντρο να δω τι μου ‘φερε ο άγιος μπαμπάς. Κι ο,τι κι αν μου ΄φερνε εγώ μες τη χαρά, το άρπαζα και δεν το άφηνα για όλη τη χρονιά.

Μα κι η μαμά θυμάται ιστορίες πιο παλιές, Χριστούγεννα κρύα και κάρβουνο μηδέν. Και ένα μεγάλο κομμάτι τυρί που έτρωγαν οι πόντικες μέχρι την αυγή.

Ναι, αλλά αυτά τα Χριστούγεννα αναμενόταν χιόνι που θα ταίριαζε κουτί με τους πλαστικούς αγιοβασίληδες της εξευτελισμένης αγοράς.

Δεκέμβριος 2007