Ημερολόγιο

τις μικρές ώρες
παρουσία κανενός
τελούνται μνημόσυνα
μηδενός εξαιρουμένου

1.

Τα κολλαριστά λευκά εσώρουχα της γειτόνισσάς μου ήρεμα ξαπλωμένα επάνω στο σχοινί. Τα αλλοπρόσαλλα δικά μου παράξενα ακροβατούν, συγκρατούμενα μόνο από τα μανταλάκια της μαμάς.

2.

Να μου εξηγήσει κάποιος πως είναι δυνατόν της δικής μου της μπουγάδας το κέφι να μην φτιάχνει με τίποτα, και να κρέμεται πάντα σαν κακόμοιρο θύμα υποτιθέμενης αυτοκτονίας, κοιτάζοντας λυπημένα τα στητά, σοβαρά ασπρόρουχα του απέναντι σχοινιού.

3.

Ο λυσσασμένος άνεμος μάταια προσπαθεί να απελευθερώσει το κοφτό τραπεζομάντιλο από τα δεσμά του. Αποκαμωμένο από τον τρελό του χορό, αφήνεται και πάλι στο βάρος του.

4.

Όσο εύκολα αλλάζουν χρώμα τα λευκά σεντόνια που είχαν την ατυχία να βγουν ραντεβού με μια κόκκινη κάλτσα – που φυσικά δεν ήταν καθόλου του γούστου τους –  τόσο δύσκολα ασπρίζουν πάλι.

5.

Οι απλές, καθαρές μπουγάδες στεγνώνουν πιο γρήγορα από αυτές που περιέχουν ρούχα λογής λογής. Το κάθε ένα χρειάζεται το χρόνο του να συνηθίσει το θερμοστάτη του ήλιου, να διαλέξει ποιος είναι ο άνεμος που ταιριάζει στις ξεχωριστές του ίνες, και ποιο το ιδανικότερο σημείο να σταθεί επάνω στο σχοινί. Και μέχρι να τηρηθούν οι τέλειες αυτές αναλογίες φτάνει η ώρα της αυγής ποτίζοντας δροσιά τα πολύχρωμα υφάσματα εισαγωγής.

6.

Η συννεφιασμένη μέρα ζηλεύει τη νοικοκυροσύνη της κυράς μου. Απότομα ξεσπάει τις σκοτούρες της στους συνήθεις σχοινοβάτες της πίσω αυλής. Αλαφιασμένη τρέχει να προλάβει μήπως και περισώσει έστω κι ένα ρουχαλάκι από την ανελέητη επίθεση, κάτω απ’τη ζώνη. Πιο γρήγορη η μπόρα από τα βιαστικά βηματάκια της κυράς.

7.

Μόνο στις νότες του ανέμου μπορούν να χορεύουν. Όταν αυτός κοπάζει σταματούν και περιμένουν. Μόνο που δεν τα ενοχλεί, να εξαρτιούνται τόσο πολύ από τα κέφια κάποιου άλλου. Αρπάζουν την ευκαιρία για ξεκούραση, ξεχνούν τις πιρουέτες και τα σηκώματα που τα αναστάτωναν λίγο πιο πριν. Η απουσία της ελεύθερης βούλησης δεν είναι αισθητή αφού πάντα περιπλανιούνται προσκολλημένα σε σώματα που δεν ανήκουν σ’αυτά, αμέσως πετιούνται με την παρουσία του πρώτου λεκέ, ταλαιπωρούνται μέσα στα καλύτερα απορρυπαντικά για να καταλήξουν και πάλι κρεμασμένα, με λίγη ώρα στη διάθεσή τους να χαρούν το μοναχικό, δίχως θεατές, χορό τους.

8.

Αν σταματήσουν και οι μπουγάδες τους ανταγωνισμούς, η γη θα σταματήσει να γερνάει.

9.

Προσπαθούν να με πείσουν πως είναι τυχαίο που κάθε φορά που βγαίνει η μπουγάδα επιτυχημένη από το διαολεμένο μηχάνημα πιάνει έμπνευση την από πάνω να τινάξει το χαλάκι του σκύλου. Πώς με πιάνει παράνοια και αρχίζω πάλι να κατασκευάζω σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Μα πες μου κι εσύ ρε Χριστίνα, είναι δυνατόν μόλις τη στιγμή που καταφέρνω να ξεπλύνω τα παλιόρουχα, να έρχεται η άλλη και να μου βγάζει τα άπλυτα στη φόρα;

10.

Αναρωτιέμαι ποια άπλυτα θα κράταγε κάποιος για σουβενίρ. Και κατά πόσο τελικά οι λεκέδες εξαφανίζονται ή απλά παύουν να επιδεικνύονται; Και τέλος αν τα φρεσκοπλυμένα μου ρούχα θα σταματήσουν ποτέ να βρομίζουν.