Ημερολόγιο

κάθε πρωί σου γράφω ένα ποίημα 
που το ίδιο βράδυ σβήνω
γιατί έχεις προλάβει ήδη
και το έχεις ξεπεράσει

είχες μια θάλασσα πίσω σου
μια θάλασσα που ποτέ δεν κοιτούσες
εγώ την έψαχνα παντού
παρασύρθηκα
και νόμισα πως σ’ αγαπούσα
μα εσύ να κολυμπάς δεν ήξερες
μαζί σου ξέμαθα κι εγώ
κι αποκοιμήθηκα
πάνω σε δακρυσμένες καληνύχτες
κι όταν σηκώθηκα
είχε μουσκέψει η μέρα όλη
σε νηστεύω τώρα
σε αφαιρώ απ’ το λόγο μου
οι λέξεις στεγνώνουν
τρώνε τη σάρκα τους
αποστεώνονται
απογυμνώνονται
από καθετί γνώριμο
τη θάλασσά σου
τη θάλασσα
πολύ σπάνια τη δοκιμάζω πια
θα τελειώσει ο χρόνος
θα σ’ έχω πατάξει πια

Γυναικεία μορφή με δύο πρόσωπα στη θάλασσα, Γεώργιος Γουναρόπουλος