Ημερολόγιο

Εχθές μάλωσα με το ρολόι που μου ‘λεγε πως είναι 
είκοσι-τέσσερις οι ώρες που μένουν μέχρι αύριο τέτοια ώρα 
όπως μάλωνα όταν ήμουν παιδί με τη μαμά μου που επέμενε 
ότι η Καθαρά Δευτέρα πέφτει πάντα Δευτέρα

εκεί που κατοικώ

έχει τις παρυφές της μία τρύπα

 

περιτειχίζει τις πύλες της

προς αποφυγή συγχύσεων

καθώς ζώνεται ολοπλεύρως

από εξίσου αδηφάγα άλλη

 

εκεί που κατοικώ

έρχεται και σταθμεύει ένα τρένο

που καρτερά στις ράγες του

την επιβίβασή μου

 

απίθανη

 

ακροπατώ στις στροφές

ακραία εφαρμόζοντας τα χείλη

 

κι αν παραπαίω ως τώρα

είναι μονάχα για τη μέρα

που έξω το μέσα θα φέρω

και θα ξεράσω πάνω σας

σκατά και όνειρο