Ημερολόγιο

Τρελό μου όνειρο δε σε αφήνω
να με αφήσεις.
Με προσέλαβαν να σε υπηρετώ
να προσπαθώ και ΄γω όπως και τόσοι άλλοι
να σε κρατάω στον αφρό να μη βουλιάζεις

Κοιτάει το μπρίκι, να μη χυθεί ο καφές,
γελάει, τραγουδάει, μας φέρνει καλοκαίρια.

Η γριά μας καφετζού μετράει ως το έξι.
Όλοι το ξέρουν. Εγώ το ξέρω. Κανείς δεν ζητά
επτά ή οχτώ φουσκάλες.
Καφέ βαρύ γλυκό ελληνικό ή τούρκικο,
επίτηδες έξω χύνει η καφετζού
για να ‘ρθουν τα καράβια μας μέσα.
Η γριά μας καφετζού δεν ξέρει το ήτα
μα σαν έχει κέφια, πετάει το μπρίκι,
διαβάζει ριζικά.