Ημερολόγιο

τις μικρές ώρες
παρουσία κανενός
τελούνται μνημόσυνα
μηδενός εξαιρουμένου

Διήγημα

Από πολύ μικρός ακόμα, αισθανόμουν συχνά μια ακατανίκητη ανάγκη να κουρνιάζω σε στενάχωρα μέρη. Στην αρχή, χωνόμουν κάτω απ’ το παιδικό μου κρεβάτι. Αργότερα, που το μέγεθός μου δε μου το επέτρεπε πια, στην ντουλάπα και, μεγαλώνοντας, όταν δηλαδή μία τέτοια συμπεριφορά δε μπορούσε πλέον να δικαιολογηθεί με το πρόσχημα του παιχνιδιού, η ανάγκη μου αυτή εξυπηρετούντο κάτω από βαριά σκεπάσματα όπου παρέμενα προσποιούμενος ασθένεια, η οποία και με τον καιρό «έμαθε» όντως να συντονίζεται με την ανάγκη μου αυτή.

Περισσότερα...

Ποίημα

εκεί που κατοικώ

έχει τις παρυφές της μία τρύπα

 

περιτειχίζει τις πύλες της

προς αποφυγή συγχύσεων

Περισσότερα...

Σκέψη

Έχουμε και λέμε. Από έρωτα δεν πεθάναμε. Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, από πείνα δε θα πεθάνουμε. Από κοινή ηλιθιότητα, ναι, θα πεθάνουμε. Μαζική μαλακία στον εγκέφαλο. Σκληρό κάλο στο μυαλό. Τη φούντα από το τσαρούχι που εξέχει πάνω δεξιά.

Περισσότερα...

Τραγούδι

I screamed like a dog out so loud

you must have heard it

danced like a maniac in the crowd

you must have seen it

dove like a fool in fireworks

you must have smellt it

Περισσότερα...

Διήγημα

Προσποιούμαι πως τα χέρια μου δεν τρέμουν. Η θετική διάθεση αντισταθμίζει την παντελή έλλειψη τεχνικών γνώσεων σε μία επέμβαση που απαιτεί εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. Οι αναπόφευκτες τομές αφήνουν σημάδια. Αδιάφορα στο ανθρώπινο μάτι. Εκτός και αν –. Όχι. Η απόφαση να έρθουν τα μέσα έξω παραμένει προς το παρόν μετακλητή.

Τα πρώτα όργανα τοποθετούνται τακτικά επάνω στο τραπέζι. Οι εργασίες εκτελούνται με ακρίβεια.

Περισσότερα...