Ημερολόγιο

Διήγημα

Πότε ακριβώς δε θυμάμαι, πρέπει όμως να ήταν την τρίτη μέρα εκείνης της εβδομάδας, που σφηνώθηκε στο μυαλό μου μια ολοφάνερα παράλογη ιδέα. Ότι η φωτογραφία που ήταν κολλημένη στον ανατολικό τοίχο του δωματίου μου δεν τελείωνε στα όρια εκείνα τα οποία ήταν ορατά σε μένα. Ότι δηλαδή η φωτογραφία επεκτεινόταν αοράτως προς όλες τις διαστάσεις της. Ακόμη λοιπόν και σε βάθος, κι ότι έφτανε -ποιος ξέρει;- ίσως και μέχρι το διπλανό δωμάτιο το οποίο είχε πρόσφατα καταληφθεί από μια οικογένεια Εσκιμώων.

Περισσότερα...

Αν με περίμενες θα ‘ταν κι αυτό μια κάποια νηνεμία
Και το λέω ‘γω που όλο ανέμους κυνηγώ
κι άμα δεν έρχονται μελαγχολώ

Κείμενα

Στροφές

Γούστα